و امروز دوشنبه  سومین روزی ایست که سعی در فراموش کردنت دارم ولی مثل هر بار دیگر....

مثل همیشه در من و با منی

با یک سلام آغاز شد و من هنوز که هنوز هست جواب خدا حافظی آخرت را ندادم طاقت ندارم من و خدا حافظی چقدر نامانوس و چقدر سخت

گفته بودی که سفر گریه ندارد اما سفر همیشه ی خدا گریه دارد درد من سفرت نبود  حتی بی یادگاری سفر رفتنت هم نبود درد من پشت پا زدنت بود  آن هم نه به عشق من بلکه به قولی که به من دادی

قولی که قسم خوردی بابتش و من در شگرفم هنوز که حرفت دروغ بود یا ریا شاید هم برای راحت کردن خیال من گفتی

هر چه بود من عادت ...نه من پایبند حرفت بودم

و چه راحت ظرف بلور دلم را شکاندی

شاید بهترین موقع برای دعا کردنت همان روز بود که رفتی  و من با اینکه کیلومتر ها دور تر از تو بودم احساس کردم چیزی از قلب من گنده شد و  بعد ها بود که

فهمیدم هواپیمایت اوج گرفته در آن لحظه

شب قبل از نامه ی خدا حافظیت خواب قشنگی دیدم

تو را در کعبه دیدم حتی خودم را هم دیدم که از بالا و از  اوجی بیکران تو را میبینم تنها بودی هیچ کس دیگری نبود و از خواب پریدم

اما...

تعبیر خوابم نیک نبود  که نبود

شاید هم برای تو نیک بوده باشه نیک باشه که یاری که همیشه دنبالش بودی رو پیدا کردی

و من هر بار که یادم می افتد که تو دیگر تعلق خاطری به من نداری داغ می شوم

گاهی حس حسادت به بانویت می کنم و گاهی افسوس

اما در نهایت این حس ها و هر حس دیگری چون تو خوشحال هستی من هم نیک یا بد خوشحالم

مگر نه اینکه تو همه ی وجود من هستی پس باید راضی به خوشحالیت باشم

راضی به اینکه جای دست های من دست های مهربانتری را که در خیال دنبالش می کردی را حال در

حقیقت در دستانت داری  وچشم هایی را نمیدانم آبی رنگ غربی  است یا مشگی رنگ شرقی  در انتظار  خود

داری و من خوشحالم با اینکه رویای من را در چشم بر هم زدنی کردی به برزخی واضح

حال در حضور بی حضورت مهربان ......مهربان بگویم یا نامهربان

نه همان مهربان همیشگی من  بهترین واژه برای توست باز مینویسم باز تا قیامتی روشن که دلم را از تو پس بگیرم .

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386ساعت 18:30 توسط مهسا| |