هی از روی تمنا می خواهم بنویسم و خط خطی کنم اما حوصله ی درگیری کاغذ و قلم و بحث جوهر پراکنی را ندارم اینجاست که باز هم قلمم مجابم می کند که بنویسم.....

خیلی وقت است به فاصله ی چند روز خورشیدی و بی ستاره  که قافیه و وزن شعر های مخفی ام از دستم در رفته و تمام و کمال نمی توانم برای خودم مرثیه سرایی کنم ...

چند روز هم هست که صدایم را ننداختم داخل حیاط تا آواز بخوانم برای اطلسی ها , برای در خت پرتقال و بهار نارنج و حتی برای گسی درخت خرمالو .. هی آواز بخوانم و هی مادر بگویید یواش تر و بی جهت و با جهت با باز شدن پنجره ای بی موقع تندی بدوم و بروم که نگویند دخترک پاره آجر به سرش خورده آواز خوانی برای درخت ها می کند .. نمی دانم شاید خورده و حواسم نیست از بس که گرم است این روزها

دست می برم سمت خورشید که بگوییم ای بابا کمتر بدرخش کمتر برایمان گرما خواستار باش اما می بینم که می خندد و با زبان بی زبانی می گوید سرت به کار خودت گرم باشد نه به گرمای تابستان من  انگار یادت رفته سال قبل و آن روزها را...راست می گفت خورشید خیلی به نزدیک بود و کم زحمت برای من نکشیده و انگار هنوز تبداربودن بی جهت و با جهتم را به یاد دارد ..مگر نه اینکه تابستان بود ومن سرخی گونه و نگاه تبدارم را به گردن او می انداختم و او هم فروتنی می کرد  و چیزی که نمی گفت هیچ تازه شب ها هم به جزر و مد وجودم کمک می کرد حالا چرا باید از او گله کنم؟....

حالا یک سال از مرور کردن می گذره و می تونست این روزها سالگردش باشد که نشد اما چیزی که برایم عجیب هست امروز و دیشب و از آغاز تابستان هست اینکه من  در تلاطمم , جزرو مد دارد وجودم,

گونه هم مثل چشم هایم سرخ هست و در کل حال عجیبی دارم ! عاشق نیستم ! شاید فارغ ام ؟ ولی فارغ هم نیستم نه عاشق  نه فارغ نه حتی درگیر.. پس دلیل این مواج بودن و تبخیر شدن اون هم از نوع

تبخیر بلقوه  چه چیز می تونه باشد جز اینکه یه چیزی هست و یه چیزی نیست ...کسی هست و کسی نیست

اونکه هست منم و اونکه نیست نمی دانم تو هستی یا ......

تو یک حقیقت روشنی

که میان دل من

چند روزی به امانت هستی

و درون قلبم به طپش های

وجودم پاسخ از روی

تمنا دادی

و به یک شوق من چند روزه

خنده می اندازی به لبم

و چونان یک کودک آرزو داری تا

برسد لبخندم به نگاه گرمت

که پر از تازگی امروز است

و به شوقی که پر از تصمیم است

نه چونان تردید است